किशोर चाम्लिङ

मजदुर गीत

2010-06-03T00:51:00.000-07:00

संगीतः राम लामा
स्वरः प्रलाप राई र रोशना रश्मी
साथमा सुधा किरात र राम लामा ।
.........................................................

यो देशको निर्माण गर्ने
हामी मजदुर हौं
विकासको मूल फुटाउने
हामी मजदुर हौं
देशकै लागि यो जीवन दिने
हामी मजदुर हौं

दुनियालाई बदल्न सक्ने
हामीमा तागत छ
मरेर पनि बाँचिरहने
शहिदको रगत छ
हामी आफ्नै श्रम र सीपले
यो धर्ती िसंगार्छौं
पसिनाले िसंचेर माटो
अमूल्य बनाउँछौं

कसैको दासी बन्दैनौं हामी
अन्याय सहन्नौं
पौरखले बाँच्छौं कसैको सामु
कहिल्यै झुक्दैनौं
सुस्ताएर बस्दैनौं हामी
शिखरमा पुग्नु छ
आफ्नो अधिकार लिनलाई अब
एक भई जुट्नु छ ॥

लघुकथा

2009-11-06T19:44:00.000-08:00

सम्मान

अकस्मात् ध्यान अडियो चौतारीको ठूलो भीडमा । टाढाबाट हेर्दा कुनै ठूलै समारोह जस्तो लाग्ने त्यो भीड के को हो भनेर हत्तपत्त ठम्याउन मुस्किल छ । कौतुहलता मेट्न छेउमा पुगेर दर्शकदीर्घामा उभिएँ । अब पत्ता लाग्यो गाउँको सम्मान कार्यक्रम पो रहेछ ।
"हाम्री गुरुआमा यो गाउँकै ठूलो मान्छे हुनुहुन्छ । यस गाउँको लागि ठूलो योगदान छ उहाँको । आज उहाँको जित भएको छ । यस गाउँमा सत्यको विजय भएको छ । हामी उहाँको योगदानको उच्च कदर गर्दछौं ।" उदघोषक उदघोष गर्दै थिए । तालीले एकछिन गुन्जायमान बन्यो भीड । भीडको अघिल्तिर फूलमालाको भारी र अबिरले छपक्कै ढाकिएर निकै प्रफुल्लित मुद्रामा गमक्क परेर बसेकी थिइन् एक अधवैंशे महिला । तर यत्तिका सम्मान केका लागि थियो मैले अझै खुट्याउन सकिनँ । मैले आपुनो जिज्ञासा मेटाउन छेउको एकजना भद्रभलाद्मीलाई सोध्न करै लाग्यो ।
अब बल्ल थाहा भयो- यो गाउँको ठूलीमाया दमिनीलाई बोक्सी भनेर कठोर यातना दिँदै मलमुत्र ख्वाएकी थिइन् यिनै गुरुआमाले । त्यसपछि मानवअधिकार हनन्को आरोपमा पक्राउ परेकी तिनै गुरुआमा अदालतको आदेशपछि सामान्य तारिखमा रिहा भइछिन् ।

ढुंगे पँधेरीमा

2009-08-03T03:52:00.000-07:00

रचनाः किशोर चाम्लिङ
स्वर/संगीतः- रत्न राई

पहिलो चोटि भेट भयो ढुंगे पँधेरीमा
फूलजस्तै फुल्यौ माया मनको मझेरीमा

गोठाला र खेतालामै बित्छ त्यसै दिन
मेलापातमै साँझ पर्छ छैन अचेल जून
जून बनी छायौ तिमी मनको अँधेरीमा
फूलजस्तै फुल्यौ माया मनको मझेरीमा

गाह्रो हुन्छ एक्लै खेप्न चर्को घामपानी
सुख-दुःख सँगै बाँचौ बाँकी जिन्दगानी
वसन्त भई छायौ तिमी मनको खडेरीमा
फूलजस्तै फुल्यौ माया मनको मझेरीमा ।
२०६३-३-१७

सुनकोशीमा

2009-08-03T03:48:00.000-07:00

सुनकोशीमा बाढी आयो पुग्नु थियो धेरै टाढा
मैले हिड्ने बाटोभरि जताततै काँडै काँडा

अँधेरीमा भाले बास्यो अँध्यारै छ वारिपारि
पँधेरीमा मेरी आमा पुगिन् होली कसोगरी
नियतिले पिर्नु पिर्यो दुःखी जुनीमा
चाँडै फर्की आउँछु आफ्नै जन्मभूमिमा ।

भाग्य मेरो पहिरो गयो जिन्दगी भो एक्लो यात्री
चेली रुँदा तिहारमा ओइलायो कि सयपत्री
आफ्नो भन्ने को हुन्छ र पराईभूमिमा
मरे आमा भेट होला अर्को जुनीमा ॥
२०५९-४-१९

गाउँ छ अध्याँरो

2009-06-23T20:30:00.000-07:00

छेउमै बग्छ दूधकोशी गाउँ छ अध्याँरो
दिन बित्छ धाउँदैमा पानी पँधेरो
कहिले होला उज्यालोको जीवन जिउने
आँगनमा धित मरुन्जेल पानी पिउने ।

रातोदिन दुःख गर्‍यो लाग्छ अनिकाल
बर्षौं भयो आङ् फाटेर भाको बेहाल
कहिले होला पेटभरि खान पाउने
नाङ्गो आङमा एकसरो भोटो लाउने ।

घरभित्रै शीत झर्ने अर्धानो छ छानो
दुखियालाई कठै भनी कसले भर्ने मानो
कहिलेसम्म अभावको प्यास पिउने
तिर्खाएको माझी भई जीवन जिउने ।।

भरियाको गीत

2009-06-23T20:29:00.000-07:00

बगरको प्यासमा पनि पाइएन पानी पिउन
भरियाको जीवन हजुर गाह्रो भयो जिउन

उकाली र ओरालीमा पसिनाको खेती
आँसु पिउँदै बाँच्नुपर्ने जीवनको नियति
इज्जतको भोटो हजुर सकिएन सिउन
भरियाको जीवन हजुर गाह्रो भयो जिउन

कहिले लेक चढ्दा त कहिले बेंसी झर्दा
सुनसान जंगलभित्र एक्लै बास पर्दा
थोरै पनि सुखको सास सकिएन फेर्न
भरियाको जीवन हजुर गाह्रो भयो जिउन ।।

खोला

2009-06-23T20:15:00.000-07:00

मेरो माया बगाइलाने फर्किएन खोला
बगर भई कुर्दाकुर्दै बित्यो थुङ्गे चोला ॥

सम्झनाले पोलिरन्छ दिलको दाँया बाँया
बगिजाने मायालुमै रह्यो गाढा माया
खोलासँगै बगिजाँउ त कहाँ पुग्ने होला
किनार भई रुँदा-रुँदै सुक्यो थुङ्गे चोला ॥

माया भन्नु जीवनभरि दुख्ने घाउ रैछ
मन भन्नु खुशी मर्ने रुखो ठाउँ रैछ
उजाड छ मनको बस्ती आँसु बन्छ खोला
आशै आशमा डुब्दाडुब्दै डुब्यो थुङ्गे चोला ॥
- २०५९-०९-१६

चमेली

2009-06-02T21:18:00.000-07:00

रचनाः- किशोर चाम्लिङ
संगीत/स्वरः- पावल चाम्लिङ राई

बगैंचाको कुन डालीमा फुल्यौ चमेली
जुहारीमा माया गाँस्ने भुल्यौ हलेसी ।

रनवन शुन्य लाग्छ छैन बाँसुरी
मेलापात पँधेरीमा रुन्छ सारङ्गी
आफैलाई बिर्सिएर भुल्यौ गाउँबेंसी
जुहारीमा माया गाँस्ने भुल्यौ हलेसी ।

बाटो हेर्दै थाकिसके साल्पापोखरी
फर्क अब गोडौं हामी आफ्नै फूलबारी
आफ्नै माटो सँगालेर गरौं लेक-बेंसी
मालाथुम्की साकेला र मेला हलेसी ।

किशोर चाम्लिङ

2009-05-04T01:49:00.000-07:00

-विक्रम चेतनशील राई

त्यही बाटो हो जहाँ कुनै दिन

हामी सँगै-सँगै हिँडेका थियौं

र त्यही बाटोको चौतारीमा सुस्ताउँथ्यौं

सायद उनको मूलबाटो होइन त्यो

पटक्कै होइन

त्यसैले त उनलाई अचेल त्यता भेटिँदैन

कहिलेकाहीं मेरै बाटोबाट देख्छु उसलाई

उसकै बाटोमा खुइया गर्दै गरेको

यदि हामी सँगै हिँडेको पहिलेको बाटो

त्यतै कतै चौतारीमा भेटियो भने

सोध्न मन लागेको छ

साँच्चै यसपालिको वसन्तमा जुगेपानीतिर

कोइलीहरुले विरह भाका उराल्यो उराले न

किशोर चाम्लिङ ?

थुङ्गे फूल

2009-05-04T01:41:00.000-07:00

फुल्दाफुल्दै काँडाबीच हाँसेकै छ थुङ्गे फूल
मनको पीर आकाश होला बाँचेकै छ खुर्पे जून ।

आँधीहुरी खेप्दै जीवन बगिरहन्छ गङ्गा जस्तै
त्रिवेणी भई छुट्छ जीवन देउरालीको ढुङ्गासँगै
माझीविनै मनको जङ्घार तरेकै छ माया फूल
मनको पीर आकाश होला बाँचेकै छ खुर्पे जून ।

दु:ख-सुख इन्द्रेणी हो, नियति हो घामपानी
सम्झनाको चिनो छाडी डुब्छ कतै जिन्दगानी
झर्दाझर्दै गहबाट फुलेकै छ थुङ्गे मन
मनको पीर आकाश होला बाँचेकै छ खुर्पे जून ।।

मोफसलको सिर्जनशीलता

2009-04-25T20:43:00.000-07:00

देशको भूगोल राजधानीको चौघेरो मात्रै हो कि भन्ने भ्रम सिर्जना भएको छ मोफसलका सिर्जनशील नवप्रतिभाहरुलाई । राजधानीका स्थापित भनाउँदा सर्जकहरुले सिर्जनात्मक हुनुको मानेमा लालीगुराँस र गामबेंसी शब्दको रटान गरेर जबर्जस्ती सिर्जना गर्छ र प्रतिष्ठित कहलिन्छ । तर गाउँको वास्तविक रङ्गहरुले पोतिएको झर्रो सिर्जनाहरुले राष्ट्रियस्तरका पत्रपत्रिकाहरुमा कुनै स्थान पाउँदैनन् । मोफसल भएर बाँच्नुको तीतो बाध्यता हो यो ।
राजधानीमै मुस्किललले पाइने पाठ्यपुस्तक मोफसलमा सहज रुपमा पढ्न पाइनु भनेको युद्ध जित्नुजत्तिकै हो । अन्य खोजमुलक तथा ज्ञानवद्र्धक पत्रपत्रिकाको कुरा त झन परै रह्यो । केही लेख्न खोज्ने सिर्जनशील साहित्यप्रेमीहरु गन्तव्य खोज्दाखोज्दै बीच बाटोमै अल्मलिएका छन् । सर्जकका उकुसमुकुस मनका भावनाहरु सिर्जना भएर छताछुल्ल पोखिन चाहन्छन् । त्यसैले त गाउँबेंसीका ठूला बाँसका घानाहरुमा ढुङ्गाहरुमा अनि चौतारीका वरपीपलहरुमा गीत मुक्तक कविता सायरीहरु खिपिएका भेटिन्छन् यत्रतत्र । गोठाला गर्दागर्दै ठूल्ठूला चप्लेटी ढुङ्गाहरुमा कोइलाको सहाराले कोरिएका कुण्ठित भावनाहरु प्रष्फुटन गरिएको पनि नपाइने होइन । त्यसो त माटो सम्याएर पनि साहित्य नलेखिएको छैन साहित्यिक तृष्णा मेट्नलाई । यद्यपि यी भावनाहरुको न कदर हुन्छ न अस्थित्व नै । प्रकाशनको ढोकासम्म पुग्ने असामथ्र्यताका कारण कयौं सिर्जनाहरु पानाभरि लेखिन्छन् कोरिन्छन् च्यात्तिन्छन अनि मेटिन्छन् । लेखाई र मेटाईसँग जागरुक मनहरु पनि नामेट हुन्छन् । मोफसल हुनुको नियतिले यसरी कैयौं रहरलाग्दा कोपिलाहरु फुल्ने नपाई भूई झरेका छन् । ती लोभलाग्दा कोपिलाहरुलाई फुल्ने अनुकूल वातावरण निर्माण गर्न नसकिने हो र सबैले सोच्नु जरुरी छ ।
नवप्रतिभाको मात्रै होइन मोफसलका स्थापित लेखक तथा सर्जकहरुले समेत स्थान पाउँदैनन् राष्ट्रियस्तरका पत्रपत्रिकाहरुमा । राष्ट्रियस्तरका मधुपर्क गरिमा मिर्मिरजस्ता साहित्यिक पत्रपत्रिकाहरु रचना प्रकाशन गर्ने अभिप्रायलॆ २ ; ३ घण्टाको पैदल हिँडेर पुगिने हुलाकबाट बारम्बार रचना पठाए पनि प्रकाशित नहुने पीडा पुराने होइन । साहित्य जस्तो गरिमामय क्षेत्रमा समेत नातावाद र कृपावाद हावी भएपछि मोफसल ओझेलमैं हराएको छ । सिर्जना प्रकाशन गर्नको लागि पनि ठूलै चाकडी गर्नुपर्ने लाजमर्दो यथार्थ हावी छ । यसबाट थुप्रै प्रतिभाहरुको घाँटी निमोठिएको छ ।
हामीले बुझ्ने गरेका छौं कि-साहित्य समाजको दर्पण हो । यो भनाई सार्थक हुनको लागि साहित्यमा वैचारिक चेतनाको अपरिहार्यता हुन्छ । यसका लागि सैद्धान्तिक ज्ञान उत्तिकै आवश्यक छ । तसर्थ साहित्यिक सिर्जनामा निरन्तर प्रयास रहे मात्र यसले परिष्कृत हुने मौका पाउँछन् । साहित्यमा रहने वैचारिक स्पष्टता समय सापेक्षता तथा सामाजिक चित्रण र कारक तत्वको पहिचान गरी परिवर्तन र रुपान्तरणको आह्वानले नै समाजलाई सही मार्गमा लैजान अत्यन्त ठूलो महत्व राख्दछ । मोफसलका प्रतिभाहरुको उचित कदर नहुनुले सिर्जनाहरु एकपछि अर्को रुपमा परिष्कृत नभई आफैभित्र बिलाएर जान्छन् । जसबाट समाज सुसुचित बन्न सक्दैन । फलस्वरुप समाज समृद्ध बन्न पनि सक्दैन । तसर्थ यस्ता समस्यालाई गौण लिइनु हुँदैन ।
नवप्रतिभाहरु केही हदसम्म उकेरा लगाउन देशका विभिन्न भागबाट प्रकाशन हुने हवाई पत्रिकाहरुले राम्रै भूमिका खेलेको देखिन्छ । लघु लेख रचनाहरुलाई स्थान दिने हवाई पत्रिकाहरु मोफसलबाट छिटफुट रुपमा प्रकाशित हुँदै आएपनि निरन्तरता दिन सकेको देखिदैंन । मूख्यतः मनोराजनात्मक एवं अश्लील साहित्यिक पत्रपत्रिकाहरुप्रतिको अस्वस्थ आकर्षणको कारण पनि साहित्यिक पत्रपत्रिकाहरु सधैं ओझेलमा पर्दछन् । यसको कारण साहित्यिक पत्रपत्रिकाहरु व्यावसायिक हुन नसकी निरन्तरता पाउन नसकेको तीतो सत्य हामीसामु ज्यूँ का त्यूँ नै छ । जसका लागि चेतनाको विकास गर्न पनि साहित्यले नै भूमिका खेल्नुपर्दछ । तब मात्र समाजमा साहित्यको महत्व र उपादेयता महसुश हुनेछ ।
समाजमा कोही यस्ता मनकारी व्यक्तित्वहरु पनि छन् जो आफ्नो खल्ती रित्याएर साहित्यिक पत्रपत्रिकाहरु प्रकाशन गर्न जागरुक हुन्छन् र अरुलाई प्रोत्साहन दिने गर्छन् । केही लेख्न खोज्नेहरुको लागि यो उच्चतम् सिर्जनशील एवं सामाजिक कर्म हो । मोफसलमा अहिले सामान्यतया साहित्यिक गतिविधिहरु केही रुपमा साचालन हुन थालेको छ । कम खर्चमा पनि निकै ठूलो सिर्जनाशील कर्म बनेको छ भित्तेपत्रिका प्रकाशन । विद्यालयस्तरका विद्यार्थीहरुलाई केही हदसम्म अगाडि बढ्न यो कार्य निकै प्रभावकारी बनेको छ । सिर्जनशील विद्यार्थीलाई प्रोत्साहित गर्न विद्यालयको अतिरिक्त कि्याकलाप अन्तर्गत साहित्यिक कार्यक्रम गोष्ठी लेखन प्रतियोगिताजस्ता कार्यक्रमहरु साचालन नगरिनुले समेत प्रभाव पारेको छ । तसर्थ यस्ता कार्यक्रमका साथै साहित्य लेखन प्रशिक्षण दिन सके प्रतिकूल समयले फुल्न नसकेको थुप्रै मखमलीहरुले फुल्ने उचित वातावरण पाउने छन् । यस तर्पु हाम्रो ध्यान जान सकेमा केही हदसम्म नवप्रतिभाहरुलाई उकेरा लगाउन सकिने कुरामा दुईमत रहने छैन । आजका सिर्जनशील कोपिलाहरु नै भोलिका भूपि शेरचन देवकोटा सम पारिजातहरु हुन् । उनीहरुले कोपिलामै भुइँ झर्नु नपरोस्

हलेसी हवाई पत्रिकाको अन्तरकथा

2009-04-25T20:35:00.000-07:00

सानैदेखि रहर थियो-पत्रिकामा नाम छपाउने । बुइपामा पढ्दाखेरि साहित्यिक पत्र हवाई पत्रिका झलक्क देखेथें । साहित्य साचारका लागि हवाई आन्दोलनको अभिप्रायले साहित्यकारद्धय नगेन्द्रराज रेग्मी र विष्णु आभुषणको संयुक्त प्रयासमा प्रकाशित हुने हवाई पत्रिका थियो त्यो । उ बेला गाउँमा कुनै पत्रपत्रिका देख्न पाइन्नथ्यो । त्यस्तै पत्रिकामा नाम छपाउने ठूलै धोको थियो मनमा । केही वर्ष पछि सुदामा हवाई पत्रिकाका सम्पादक दीपेन्द्र दीनदुखीसँग सम्पर्क भयो । पत्रिकाको प्रतिनिधि हुन २५ जना ग्राहक बनाउनुपथ्र्यो । रातारात खटेर २ दिनमै चाहिने जति ग्राहक पुर्याएँ । त्यसपछि एउटा रचना र प्रतिनिधिमा नाम छापिएर पत्रिका गाउँ आइपुग्यो । जीवनमा त्यतिबेला जत्तिको खुशी सायदै मात्र अरु बेला भएँ हुँला । आफ्नो नाम र रचना टोलभरिकालाई देखाएँ सुनाएँ । ठूलै मान्छे भएँ जस्तो लागेथ्यो त्यो बेला । २०५७ सालको मध्यतिर क्याम्पस पढ्ने निहुँमा काठमाडौं छिरियो । त्यतिबेला सकि्रय राईसँग एउटै कोठामा बस्ने मौका मिलेको थियो । उहाँ जागिर गर्नुहुन्थ्यो । मेरो घरबाट पढाई खर्चको लागि थोर बहुत रकम आउँथ्यो । हामी बीच सल्लाह भयो-एउटा हवाई पत्रिका प्रकाशन गर्ने । साहित्यप्रति अभिरुचि र पत्रिका प्रकाशन गर्ने रहर हामीमा उस्तै रह्यो । पत्रिका प्रकाशन गर्ने निश्चयका साथ अग्रजको सम्मान नवप्रतिभाको उत्थानू भन्ने नारा लिएर हामीले प्रकाशन गर्ने पत्रिकाको नाम जुरायौं हलेसी । पत्रिका प्रकाशन गरेर मात्र भएन त्यसलाई गाउँ गाउँसम्म पुर्याउन सके मात्र प्रचार हुने थियो । त्यसका लागि उत्तिकै हुलाक खर्च पनि लाग्ने नै भयो । चिनेजानेका साथीभाइहरु लगायत विभिन्न जिल्लामा पत्रिका पठायौं । सकि्रय जीकै लगानीमा पोष्ट बक्स खोलेका थियौं । पहिलो अंक बाट पोष्ट बाकसभरि प्रतिकि्रया आउँदा दङ्गैं पर्यौं हामी । पहिलो अंकको प्रत्येक अक्षरसमेत केलाएर साहित्यकार गोविन्द विकल ज्यूले धरानबाट निकाल्ने एक्सन टाइम्स साप्ताहिकमा निकै लामो र प्रेरणादायक समीक्षा गरिदिनुभएको थियो । यसले हामीलाई थप हौस्यायो । हलेसीको दोस्रो अंक प्रकाशनपछि पत्रिकाकै प्रवद्र्न गर्ने मनसायले खोटाङ हलेसीमा हलेसी कविता महोत्सवको आयोजना गर्यां । जसमा राजकुमार रम्तेल जीवनजित राई भुवन पारुहाङ तथा अन्य मित्रहरुले सहयोग गर्नुभयो । त्यतिबेला हलेसी क्षेत्रबाटै कविता प्रतियोगिताको लागि लगभग ३०० को हाराहारीमा कविता प्राप्त हुँदा हामी आयोजकलाई छुट्टै गर्वको अनुभूति भएथ्यो । संकटकालमा त्यसरी कार्यक्रम गर्ने प्रशासनबाट मनाही थियो । समयले नपुग्ने भएपछि कतिपय रचनाहरु छनौट गरी वाचनबाट विमुख गराउनु पर्दा हामी पनि दुःखी भयौं । तैपनि कार्यक्रम रातको ९ बजेमात्र समापन भयो । भोलिपल्ट जिल्लाबाट खटिएका सुरक्षा सेनाहरुलाई हामी आयोजकले स्पष्टीकरण दिनुपर्यो । त्यतिबेला सेनाको नमीठो खप्की पनि सह्यौं हामीले । जे भएपनि त्यसबाट ूहलेसीू पत्रिकाको राम्रै प्रचार भयो । गाउँ-गाउँमा पुगेर पत्रिकाको बार्षिक ग्राहक बनाएर कार्यक्रमको खर्च जुटाएका थियौं । लगभग ५०० को हाराहारीमा ग्राहक बनाइएको थियो त्यो बेला ।
कार्यक्रम सकेर काठमाडौं फर्कियां । त्यत्तिका धेरै ग्राहकलाई हामीले जसरी नि एक वर्षसम्म पत्रिका पुर्याउनुपथ्र्यो । ग्राहक शुल्क जति कार्यक्रम गर्नमै सीमित भएपछि खल्ती रित्याउनु बाहेक विकल्प पनि थिएन । पत्रिका प्रकाशन नगरौं त गाउँ फर्किदा बेइमानको बिल्ला लाग्ने डर । रहरले गोठको बहर नै सावित भयो पत्रिका प्रकाशन । त्यसपछि सकि्य राई जी अर्को पत्रिका सूर्योदय प्रकाशनतिर लाग्नुभयो । त्यसपछि त म हलेसी प्रकाशनमा एक्लो जस्तै भएँ । त्यति नै बेला हलेसी कै खोटाङ प्रतिनिधि राजकुमार रम्तेलले मलाई साथ दिनुभयो । बुइपा पढ्दादेखिकॊ मेरो अत्यन्त आत्मीय मित्र हुनुहुन्छ उहाँ ।
राजकुमार रम्तेल जी खोटाङमा र म काठमाडौंमा । प्रकाशनको काममा बढी नै समस्या हुन्थ्यो । उहाँले जिल्लामा बनाउनुभएको पृष्ठभूमि र पहिचानलाई पत्रिका प्रकाशनमा खन्याउनुभयो । गाउँ वडा गाविस लगायत विभिन्न जिल्लामा उहाँले थुप्रै प्रतिनिधि तथा ग्राहक बनाउनुभयो । हलेसीको बार्षिक ग्राहक विभिन्न जिल्ला तथा विदेश अन्तर्गत मलेसिया कतार साउदी अरेबिया गरी लगभग १५०० को हाराहारीमा थिए । त्यसमध्ये अधिकांश खोटाङ जिल्लाबाट नै थियो । मलाई लाग्छ-हवाई पत्रिकाको इतिहासमा सम्भवतः हलेसीले नै बढी ग्राहक पाएको हुनुपर्दछ । त्यति धेरै ग्राहकलाई हुलाकबाट पत्रिका पठाउन साध्य हुंदैनथ्यो । हवाई पत्रिकालाई कुनै सुविधा थिएन । अन्य साधरण चिठीसरह टिकट टाँस्नुपथ्र्यो । १ जना ग्राहकलाई २ रुपैयाको टिकट टाँसेर पठाउनु बडो मुस्किलकै कुरो हो । त्यै पनि हुलाक सुरक्षा पटक्कै थिएन । पत्रिका कतिपय बाटामै बेपत्ता भई सम्बन्धित ग्राहकसम्म पुग्दैनथ्यो । हवाई पत्रिकाको अधिकार स्थापित गर्न स्थापित हवाई साहित्य समाज नेपाल पहिल्यै बेपत्ता भईसकेको थियो । जसोतसो काम गर्दै रह्यौं । पत्रिका शुरुमा द्धैमासिक भएपनि पाठकहरुकॊ सुझाव बमोजिम मासिक बनाएका थियौं । २५ रुपैयाको बार्षिक ग्राहक बनाएर १२ अंक पुर्याउनु कम चुनौतीपूर्ण थिएन । अर्कोतिर टिकट खर्च उत्तिकै लाग्छ । त्यसमाथि हवाई पत्रिकालाई कसले विज्ञापन दिने कतिले त यो मुख्र्याई काम भन्ने गर्थे । हो जस्तो पनि लाग्थ्यो । रकमकै अभावले प्रायः पत्रिका नियमित हुन सक्दैनथ्यो । पत्रिका नियमित नहुँदा सबैभन्दा ठूलो पीडा रम्तेल जीलाई हुन्थ्यो । टिकट खर्च धान्न नसक्ने भएपछि काठमाडौंबाट पत्रिका प्रकाशन गरेर एकमुष्ठ गाउँमै राजकुमार रम्तेल जीलाई पठाउने गरियो । त्यसको सम्पूर्ण भार उहाँमा थोपरियो । काठमाडौंबाट गाउँ जाने मान्छे ढुकेर बस्यो अनि पत्रिका पठायो । कतिले त समयमा नदिई बेपत्ता समेत पार्थे । कतिपय पत्रिकाहरु गाउँ लैजाने मान्छेले बीच बाटामै छोडेर जाने भएकाले पत्रिका लिन रातारात हिँडेर उहाँ घुर्मी बजारसम्म पनि पुग्नुभएको छ । हुलाक खर्च जोगाउन उहाँ ग्राहकको घर-घरमा पुगेर पत्रिका बाँड्नुहुन्थ्यो । त्यो सम्भषदैमा अति पीडादायी लाग्छ मलाई । विभिन्न गाउँ तथा जिल्लाबाट प्राप्त नवप्रतिभाका रचनाहरुलाई सम्पादन गरी आफ्नै हस्ताक्षरमा लेखी काठमाडौं पठाउनुहुन्थ्यो । जिल्लाबाट पत्रिका झोलामा बोकेर रातारात रम्तेल जी हिँड्नुको पछाडि न कुनै आम्दानी थियो न त इज्जत नै । थियो त केवल हामी बीचको असीम मित्रता र संकल्प । बीचमा धेरै मित्रहरुसँग सम्पादन मण्डलमा रहेर काम गरेपनि विविध प्रतिकूलताले त्यो दीगो रहेन । सम्पादक म अनि सह-सम्पादक उँहा रहनुभएपनि जिम्मेवारी उहाँमा बढी नै थियो । आफ्नै खल्ती रित्याएर दित्तेल पुगी मलाई कहिलेकाहिँ फोन गर्नुहुन्थ्यो-किशोर जी पत्रिका आएन भनेर मलाई त कतिले मार्ने धम्की पनि दिइसक्यो कतिपयसँग सम्बन्ध बिच्छेद नै भा छ कतिसँग पानी बाराबार छ हौ के गर्नु म झनै आत्तिन्थें । यस सिलसिलामा उहाँले कति गलत प्रवृत्तिका मान्छेहरु पाउँनुभयो त कति सज्जन । पीडा भोगाइका एउटा दस्तावेज नै सँगालेर उहाँले राख्नु भएको छ भन्ने म महसुश गर्छु । दशैं तिहारमा म गाउँ पुग्ने दिन नै राजकुमार जी मेरो घर आइपुग्नुहुन्थ्यो । हामी रातभर जागा रहेर पत्रिकाकै बारेमा गन्थन गथ्यौं । हलेसीलाई समय सापेक्ष बनाउन हामीले विभिन्न आकारमा विभिन्न बिषेशांकमा पनि प्रकाशन गर्यौं । त्यो पनि आर्थिक हिसाबल सधैं सम्भव भएन । यसरी नै सधैंभरि साध्य नहुने निष्कर्षमा पुगेर हामीलॆ हलेसीलाई जसोतसो २५ अंक रजत सम्म पुर्याएर बन्द गर्ने सल्लाह गर्यौं ॥ २५ अंक केही ठूलो आकारमा रजत अंक दिएर ग्राहकलाई बार्षिक ग्राहकहरुलाई चित्त बुझाउन आग्रह गर्यौं ।
अहिले कतारबासी नेपालीहरुको पहलमा त्यही हलेसी खबरपत्रिकाको रुपमा ३३ अंक पुग्दैछ । हलेसीले कति साहित्यका नवप्रतिभाहरुलाई प्रोत्साहन तथा उकेरा लगाउन सक्यो या सकेन त्यसबारे आम पाठकहरु नै जानकार हुनुहुन्छ । नगेन्द्रराज रेग्मी र विष्णु आभुषणज्यूहरुकै सिको गर्दै साहित्यिक पत्रजस्तै हवाई पत्रिकाको माध्यमबाट देशको कुना-कुनामा रहेका नवप्रतिभाहरुको उत्थान गर्ने ध्येय थियो हलेसीको पनि । यसको विगत सम्झँदा खुशी र दुःख दुवै लाग्छ । राजकुमार रम्तेल जीले कुनै बेला सविस्तार लेख्नुहुने नै छ । हामीले यसबीचमा थुप्रै खुशीहरु पनि संगाल्यौ । विभिन्न राष्ट्रियस्तरका पत्रपत्रिकाहरुमा यसको समीक्षा भएको छ । कतिपय वरिष्ठ व्यक्तिहरुले पनि प्रतिनिधि बनेर हलेसीलाई सघाउनुभएको थियो । धेरैजना साथीभाईहरुसँग चिनजान र मित्रताको माध्यम नै बन्यो हलेसी । त्यसलाई मात्रै सुखद मान्नुपर्दछ । राजकुमार जी भर्खरै राजधानी आउनु भएको मौकामा एकरात सँगैं बसेर हामी संगै हलेसीको अतीत तिर फर्कियां । सबै अतीत सम्झिएर उहाँले सुस्केरा हाल्दै भन्नुभयो- हवाई पत्रिकामा लागेर सुखद-दुखद दुवै अनूभूतिहरु सँगालियो । तर बढी चाहिँ दुखद नै रह्यो । कहिलेकाहिँ त हलेसीमा लागेर मैले आधा जीवन व्यर्थै गुजारें जस्तो पनि लाग्छ हौ किशोर जी । म भावुक मात्रै बन्न सकें ।